یادداشت های تنهایی

جوراب‌های
لنگه‌به‌لنگه‌ام را
به ریشخند
نشسته‌ای
و
نمی‌دانی
انگشتان سرمازده‌ام
رنگ
نمی‌شناسند

لرزش خفیف
چشمان تو
و
دستان من

خاطره‌های دور
را
به
سوگ
نشسته‌ایم
انگار

پژواک
خواهش تن تو
سکوت شبانه‌ی
خیابان را
می‌شکند

دیوانه‌ام
یا
پژواک
نجوای تو
جا مانده است
در اتاق؟

پنجره‌ را
باز می‌کنم

باد تنهایی
شاید
چاره ای باشد
برای
عطر
تن
تو

درختان
به روی ما
لبخند می‌زنند

آخر
زیبایی
منتشر
در شریان‌های
شهر
درختان را هم
خندان می‌خواهد

برگ‌های
زرد تو
وسواس
هر روز
من

راستی
چرا
هرروز
دوباره
پژمرده می‌شوی؟

شاید
گلدان‌ها هم
پژمرده‌ی
این خاطره‌های سمج
باشند

چه ساده است
گریستن در صبح
شاید هر روز
کودک
بیدار می‌شویم از خواب

یک
دو
سه قطره نور
تاریکی فنجان زندگی را بس