یادداشت های تنهایی

دیوانه‌ام
یا
پژواک
نجوای تو
جا مانده است
در اتاق؟

پنجره‌ را
باز می‌کنم

باد تنهایی
شاید
چاره ای باشد
برای
عطر
تن
تو

درختان
به روی ما
لبخند می‌زنند

آخر
زیبایی
منتشر
در شریان‌های
شهر
درختان را هم
خندان می‌خواهد

برگ‌های
زرد تو
وسواس
هر روز
من

راستی
چرا
هرروز
دوباره
پژمرده می‌شوی؟

شاید
گلدان‌ها هم
پژمرده‌ی
این خاطره‌های سمج
باشند

چه ساده است
گریستن در صبح
شاید هر روز
کودک
بیدار می‌شویم از خواب

یک
دو
سه قطره نور
تاریکی فنجان زندگی را بس

برای دختر موقرمز silver dollar room

کسی گفت
هرروز
وقت غروب آفتاب
پای آن اقاقی بی‌رمق
نبش چهارراه پایین
آغوش سردت را
به حراج می‌نشینی

مه
بر پنجره‌ي نگاه من
آسمان آفتابی امروز را
اما
قصد باریدن نیست

دست‌های من
و
فنجان قهوه

گرم می‌شویم هر دو
من
و
دست‌های‌ام