یک) شاید داستانهای اینروزها حتا کسانی را که معتقدند اخبار سیاسی کانادا، به دلیل خالی بودن از هیجان، ارزش وقت صرف کردن ندارد وادار به تجدید نظر کند.
دو) بدون هرگونه اظهار نظر دردساز، عرض شود که این گزارش را از دست ندهید!
کاش احمد آقالو را با این ترکیب نخنمای «بازیگر پیشکسوت عرصههای تئاتر، سینما و تلویزیون» بدرقه نمیکردند. او چیزی بیش از یک بازیگر پیشکسوت بود.
«در هفتههای اخیر من بارها با اوباما صحبت کردهام و هر بار هم او گفت و گو را با این جمله تمام کرده که «من از حمایت شما خوشحال خواهم شد، و چه خوب که این حمایت را علنی کنید». و من هر بار خندیدهام و به او گفتهام که دربارهاش فکر میکنم. ولی حالا به اندازهی کافی فکر کردهام و دیگر میخواهم رسماً از او حمایت کنم».
موریسون با گفتن این کلمات نگاهی به من و ریچار فورد، نویسنده بزرگ آمریکا که او هم بر سر میز ناهار حاضر بود، انداخت و پرسید:«میخواهید بدانید چرا از اوباما حمایت میکنم؟ صاف و ساده، به خاطر این که او یک شاعر است».
امیدوارم مردم آمریکا و ساختار سیاسیاش با رییسجمهور شاعر آمریکا آن نکنند که ما و ساختار سیاسی ایران با رییسجمهور فیلسوف ایران کردیم.
