جشنوارهی فیلم تورنتو - یک
امسال ماراتن جشنواره خیلی زود و با Plus tard شروع شد. برخلاف فیلمهای قبلی Amos Gitai در این فیلم خبری از انتقادهای صریح او به جامعه و دولت یهود نیست. تم درونی آخرین فیلم کارگردان بزرگ سینمای اسراییل اما چندان متفاوت با فیلمهای قبلیاش نیست چه Plus tard هم دربارهی انکار یک واقعیت تاریخی است: نادیده گرفتن رنج یهودیان در دوران حکومت نازیها، بایکوتی که به محاکمه کشیدن قصاب لیون را چهل سال به تعویق میاندازد. داستان ساده است: محاکمهی رییس گشتاپوی لیون یک مرد میانسال یهودی (ویکتور) را که کاتولیک بار آورده شده است به بازخوانی وسواسگونهی زندگی والدیناش وامیدارد؛ این بازخوانی دردناک تاریخ با دیدن اعتراف صوری پدرش به کاتولیک بودن آغاز میشود و با مرور دستگیری مادربزرگ و پدربزرگاش و انتقال بیبازگشت آنها به آشوویتس به اوج خودش میرسد. این داستان، در نگاه اول، دستمایهی یک فیلم مزخرف تبلیغاتی است. اتکای بیش از حد Amos Gitai به دیالوگ هم این نگرانی مخاطب مستقل را تشدید میکند. با این همه اما یکی دو صحنه کافی است تا خیال تماشاگر راحت شود که کارگردان Plus tard همان روشنفکر منتقد Promised Land است: مادر ویکتور، پیش از مرگاش، نوهها را به مراسم یادبود قربانیان هولوکاست در فرانسه میبرد و در خلال مراسم به آنها ستارهی داوودی را که در طول دوران جنگ با خودش به همهجا برده است میدهد و میگوید «قول بدین در برابر عدم تساهل مقاومت کنید. قول بدین در برابر تبعیض مقاومت کنید.»