یادداشت های تنهایی

Thursday 22 May 2008

Posted by ahmadreza in هجرانی

بعضی را انگار تقدیر درخشیدن است. بعض آدم‌ها را گویی سر بازایستادن نیست، می‌سازند و پیش می‌روند و سر به آسمان می‌سایند. Alvin Ailey، بی‌تردید، نمونه‌ای است از همین قماش آدم‌ها؛ نیازی نیست Alvin Ailey را شخصا ببینید تا پی به یگانه‌گی مردی ببرید که روزگاری تک‌تک حرکات رقصنده‌گان گروه‌اش طنین صدای جامعه‌ی آفریقایی-آمریکایی بوده است. دیدن میراث بی‌همتای او، که امروز در دستان Judith Jamison است، کافی به نظر می‌رسد. آن‌چه امروز از او باقی مانده است همان‌قدر بازتاب صدای آفریقایی-آمریکایی‌ها است که تصویرگر زندگی من و شما.

پی‌نوشت: این بخش از قطعه‌ی Love Stories اثر Rennie Harris را به نمی‌دانم کدام دلیل دوست داشتم!

بخشی از قطعه‌ی The Groove to Nobody’s Business اثر Camille Brown با موسیقی ری چارلز. صدحیف که نیمه‌کاره است.

Sinner Man یکی از اپیزودهای شاهکار خودش، Revelations، است: روایت Alvin Ailey از جامعه‌ی آفریقایی-آمریکایی.

نقد Globe and Mail

گزارش تورنتو‌استار

Leave a reply