Sunday 18 May 2008
Posted by
ahmadreza in
شبانه
من سالها است تعصب دوران نوجوانی به رنگ قرمز را کنار گذاشتهام و حرصوجوشی هم اگر خوردهام در این سالهای اخیر بیشتر به دلیل سایهی سنگین لمپنهای بیسوادی بوده است که گاه فوتبال پر از استعداد ایران را به قهقرا بردهاند. اما قهرمانی دیروز پرسپولیس، دوباره و پس از سالها، احساساتیام کرد؛ کمی به خاطر تعلقام به رنگ قرمز و در اصل به دلیل موفقیت مربی که همهی کارشکنیهای دایناسورهای حاکم بر فوتبال ایران را تاب آورد و پرطرفدارترین تیم ایران را بعد از شش سال به قهرمانی رساند.
پینوشت: همه تمرکز کردهاند روی گل سپهر حیدری که صدالبته بیجهت هم نیست. گل نادر محسن خلیلی اما در میان هیاهوهای گل قهرمانی فراموش شده است که به گمان من خیلی انصاف نیست.