Tuesday 19 February 2008
Posted by
ahmadreza in
روزنامهی انقلابی
واقعا متاسفام. با کنارهگیری عمو فیدل، البته بعد از به جا گذاشتن رکورد کمنظیر پنجاه سال حکومت بر یک کشور، همهی جنبشهای ضداستعماری دنیا بیپدر شدند. گرچه احمدینژاد و چاوز و مورالس هستند در میدان و نمیگذارند علم مبارزه بر علیه شیطان بزرگ به زمین بیفتد اما هیچکدام از این سربازان جانبرکف سپاه ضداستعمار نمیتوانند نقش عمو فیدل را بازی کنند.
راستی عمو فیدل، دلمان برای سخنرانیهای چندساعتهی تو تنگ میشود. شاید اگر آنقدر لاینقطع حرف نمیزدی الان مجبور به کنارهگیری نبودی و میتوانستی پنجاه سال دیگر هم حکومت کنی. حیف!
on Wednesday 20 February 2008 at 4:33 am
همیشه میگم خوش به حال قهرمانانی که هرگز به قدرت نرسیدند وگرنه سرنوشتی همچون کاسترو مائو لنین و … در انتظارشان بود ! حداقل چه گوارا این فرصت رو به حخودش داد که گاهی تاریخ از اون به نیکی یاد کنه هرچندمدتهاست نسخه درمانی او هم ناکارآمد شده
on Wednesday 20 February 2008 at 5:56 pm
ای کاپیتالیست بورژوا! انشاء الله در حکومت جهانی خلق ها به رهبری مشترک آقا امام زمان و لنین میذاریمت جلو جوخه اعدام! (:
on Thursday 21 February 2008 at 12:12 am
دوست من !
قهرمانان میآیند و میروند. بعضی، بی هیچ ردی، گم میشوند در غبار زمان. بعضی با یک خروار کینه و توبرهای پر از کشت و کشتار و جنایت میروند و به محض رفتن آنها، انسانها نفسی از سر آسودگی می کشند و از بار ناراحتیشان کاسته میشود. هر چه هست، خوب یا بد، حقیقت زندگی است این؛ آمد و رفت آدمها شاید مثل جریان همان جویباری باشد که تا میرود طراوت دارد و به محض سکون میگندد. شک ندارم که فیدل از سالها پیش طراوت و شادابی خودش را از دست داده بود و داشت میگندید.