یادداشت های تنهایی

مبارزات انتخاباتی است و حرف‌ها و انتقاد‌های گاه بی سر و ته مثل همین نقطه‌نظر اخیر محافظه‌کاران که می‌گویند چرا دولت لیبرال انتاریو تنها مدارس عمومی و کاتولیک را از نظر مالی حمایت می‌کند و بقیه نصیبی از کمک‌های دولتی نمی‌برند. میان سر و صدای بی‌معنا و رو به افزایش راستی‌ها و گروه‌های مذهبی عمدتا مهاجر و البته رویکرد لیبرال‌ها و حزب دموکراتیک‌نو که مبتنی است بر حفظ وضع موجود، سبز‌ها اما حرفی متفاوت می‌زنند: برگزاری رفراندوم برای پایان دادن به حمایت مالی دولت انتاریو از مدارس کاتولیک.
من البته با سبزها همراه هستم چه اساسا فلسفه‌ی مدارس مذهب‌محور را درک نمی‌کنم. مذهب اگر امری است شخصی پس دلیلی برای برقراری مدارس مذهبی وجود ندارد و والدینی که علاقه دارند فرزندان‌شان را با مذهب آبا و اجدادی آشنا کنند باید خودشان از جیب و وقت خودشان مایه بگذارند. و راستی چرا مهاجران رنج بی‌پایان مهاجرت را به جان می‌خرند وقتی قرار است اوضاع مملکت خودشان را بازسازی کنند در این شاید تنها جامعه‌ی مدرنی که هنوز آغوش بازی دارد برای مهاجران. به تعبیر کتلین واین، وزیر آموزش دولت لیبرال، مردم به کانادا می‌آیند تا در جامعه‌ای مبتنی بر تنوع زندگی کنند نه این که از یکدیگر جدا شوند.