سخنرانی استیفن لوییس، که در پایان سال جاری میلادی سازمان ملل را ترک میکند، پرشور بود و صریح و گاه کوبنده. لوییس از همهچیز گفت: از نابرابری زنان و مردان و زنانی که به سادگی قربانی زیادهخواهی دنیای مردسالار کشورهای توسعهنیافته میشوند، از کودکانی که قربانی تجاوز جنسیاند، از مادربزرگهای آفریقایی که بدون هیچ حمایت دولتی نوههای یتیمی را سرپرستی میکنند که مانند والدینشان مبتلا به ایدز هستند، از ضرورت حذف نگاه سنتی به ایدز و روشهای پیشگیری از جمله برنامه کاهش آسیب که گویا به مذاق محافظهکاران مذهبی و سیاسی خوش نمیآید، از نیاز شدید برنامههای پیشگیرانه و درمانی به کمکهای مالی که پیشتر کشورهای گروه هشت و علیالخصوص آمریکا قول انجامشان را دادهاند و چندین و چندین سرفصل دیگر که یادم نمیآید.
سخنرانی لوییس بارها قطع شد به واسطهی تشویق حضار، دو بار اما تشویقها شدت و حدت بیشتری داشتند. اول بار وقتی بود که گفت در چه دنیایی زندگی میکنیم که زندگی بچههای آسیا و آفریقا خیلی کمتر از بچههای کانادا ارزش دارد. دومین بار وقتی بود که لوییس در میانههای انتقاد شدیدش از رویکرد عجیب دولت آفریقای جنوبی گفت دولت آفریقای جنوبی نمیتواند، با گفتن این که سیاستگذاری دربارهی ایدز امری داخلی است و ربطی به سازمان ملل ندارد، من را خاموش کند. وظیفهی من ایجاب میکند که ساکت نمانم وقتی میبینم روزی ششصد تا هشتصد نفر در روز قربانی ایدز میشوند در آفریقای جنوبی؛ وقتی میبینم سیاست دولتی غلط، غیراخلاقی و غیرقابل دفاع است.
به گمانام جامعهی کانادا باید سخت افتخار کند به داشتن کسانی مانند لوییس و دکتر وینبرگ که او هم، با قدردانی از فضایی دموکراتیکی که به او اجازه میدهد اهالی دنیای سیاست را به چالش بکشد، به شدت به سیاستهای عقبماندهی دولتهای آفریقای جنوبی و هارپر تاخت در این روزها.
پینوشت: وقت نوشتن این یادداشت هنوز سایتهای خبری مطالب زیادی دربارهی اختتامیه تهیه نکرده بودند و اینجورها شد که یادداشت من بدون لینک ماند؛ یادداشت وبلاگی بدون لینک هم که البته درخت بیبار را میماند. حالا که سایتها صدها مطلب تهیه کردهاند، به گمانام، بد نیست چند گزارش از اطراف و اکناف ضمیمه کنم تا یکجورهایی تکملهای باشند بر یادداشت من.
سیاست آفریقای جنوبی در قبال ایدز به شدت در کنفرانس شانزدهم به سختی مورد انتقاد قرار گرفت - واشنگتنپست
سیاستهای آفریقای جنوبی یک طرف این اقدام اخیر وزیر بهداشت آن کشور یک طرف. حضور وزیر بهداشت در غرفهي آفریقای جنوبی و ارائهی سیر، لیمو و چغندر به عنوان شیوههای نوین درمان ایدز باعث فوران خشم فعالان ایدز و بالاخص لوییس شده است. البته فعالان ایدز اساسا، به دلیل بیتوجهی مقامات آن کشور به درمانهایی که توسط سازمانهای جهانی ارائه میشود، با دولت آفریقای جنوبی مشکل دارند؛ مشکل چنان حاد است که لوییس از جانب سازمان ملل از رفتن به آفریقای جنوبی، جایی که یکهشتم کل مردمان آلوده به اچآیوی در آن زندگی میکنند، منع شده است.
لوییس به دولتها میگوید که وقت عمل دربارهی ایدز فرا رسیده است - سیتیوی
در انتهای گزارش سیتیوی، که البته دربرگیرندهی بخشهایی از سخنرانیهای لوییس و دکتر وینبرگ هم هست، به واکنش دولت کانادا اشارتی شده است. وزیر بهداشت گفته است اعلام سیاستهای مالی دولت برای مبارزه با ایدز را، تنها به دلیل عدم وجود فضای مناسب برای بحثهای عقلانی، به تعویق انداخته است. او همچنین فرموده است که بعض بهاصطلاح کارشناسان! مسیر گفتوگو را تغییر دادهاند چنانکه یکی از حضار خواستار استعفای وزیر بهداشت آفریقای جنوبی شده است. هارپر هم گویا فرموده است که فضای کنفرانس به شدت سیاسی بوده است.