یادداشت های تنهایی

پراکنده‌گویی‌های فوتبالی غروب هشتم جولای
اول، آلمان سوم شد تا این جام خیلی هم زهرمار طرفداران میزبان نشود. این نتیجه یک کارنامه‌ی خوب است برای این تیم جوان و دونده‌ که زیر فشار ناشی از بازی‌های ضعیف دوستانه و عملکرد سوال برانگیز کلینزمان وارد بازی‌ها شد.
دوم، بازی‌های رده‌بندی، تا اندازه‌ای که حافظه‌ی ضعیف من یاری می‌کند، اغلب همین‌طور بوده‌اند: کم اهمیت و بالطبع پر‌گل و پر از صحنه‌های خطرناک. این بازی هم همین‌طور بود و سهم آلمان‌ها از گل‌ها بیشتر؛ گرچه آلمان‌ها به همان درد بازی قبل دچار بودند: حواله کردن شوت‌ها به در و دیوار. این بار البته کمی تخفیف دادند ژرمن‌ها و تنها شصت درصد شوت‌ها را به هوا زدند.
سوم، برای پرتقال، که هلند دوست‌داشتنی را بیشتر به ضرب و زور هوچی‌گری و شلوغ‌کاری برد تا برتری فنی، همین مکان چهارمی کافی است. پرتقالی‌های ذاتا جنجال‌ساز، تحت تاثیر مربی بدسابقه‌شان که استاد جنگ روانی است، در آن بازی چنان هلندی‌های بدشانس را درگیر حاشیه کردند که فرصت جبران گل زیبای مانیش را پیدا نکردند و حذف شدند. همین است که می‌گویم پرتقالی‌های اهل دعوا را همین مکان چهارمی بس!
چهارم، فینالیست‌های امسال یکی دو نقطه‌ی مشترک دارند. اولین نقطه‌ی اشتراک دفاعی بودن فینالیست‌ها است. پیرمرد‌های فرانسوی‌ها به همان اندازه در دفاع کردن مهارت به خرج داده‌اند در این تورنمنت که ایتالیایی‌ها که اساسا ورود‌شان را به این مرحله مدیون دروازه‌بان و دو سه بازیکن خط دفاع هستند. یک نگاه به اسامی بازیکن برگزیده‌ی جام‌جهانی آلمان نشان می‌دهد که این دو تیم و علی‌الخصوص ایتالیا تا چه حد موفقیت‌شان را مدیون درست دفاع کردن‌اند. نقطه‌ی اشتراک دیگرشان البته همان آکتور بودن است. فرانسه به لطف تقلب آنری ضربه‌ی آزادی منجر به گل گرفت تا اسپانیا مثل همیشه به حق‌اش نرسد. ایتالیا هم عبور پر دردسرش از سد استرالیا را مدیون تقلب گروسو است که با یک نمایش تمیز آن پنالتی بادآورده‌ی دقیقه‌ی نود و پنج را به دیگر آکتور ایتالیا، توتی، هدیه کرد.