یادداشت های تنهایی

پراکنده‌گویی‌های فوتبالی نیمروز نهم ژوئن
اول، مدت‌ها بود برای فوتبال تب نمی‌کردم. اما، نمی‌دانم چرا، جام‌جهانی آلمان دوباره من را تبدیل کرده است به همان آدم سال‌های پیش: همان که یک‌جورهایی یک تیفوسی‌ تمام عیار بود و از کار و زندگی و همه‌چیز فاکتور می‌گرفت برای فوتبال.
دوم، بازی اول هم تمام شد. آلمان، عشق دوران کودکی، با یک برد خوب شروع کرد اما نه با نمایشی برازنده‌ی یک مدعی قهرمانی. آلمان، متکی به شوت از راه دور و نفوذ از کناره‌ها، در حمله در قد و قواره‌ای نبود که بتواند جلوی تیم‌های منظم‌تر و باتجربه‌تر هم همین‌گونه راحت گل بزند و طرفداران تیفوسی‌اش را خوشحال کند. در دفاع هم آلمان همان بود که در همه‌ی این ماه‌های اخیر: یک پنیر سوییسی خوش‌خوراک برای مهاجمان سرعتی. با این اوصاف باید دید آیا سرمربی دوست‌داشتنی ژرمن‌ها، که با این برد تا اندازه‌ای از زیر بار فشار انتقادات مطبوعات آزاد شده است، چاره‌ای می‌اندیشد تا آبروی قیصر، مرد همه‌کاره‌ی فوتبال آلمان، هم حفظ شود.
سوم، دیروز و پیش از شروع بازی‌ها آلوده‌ی، زبان‌ام لال، شرط‌بندی شدم. از میان پنج بازی اول، روی مساوی دو بازی اول و برد سوئد شرط بستم: دو دلار برای چهل دلار. روی پنیر سوییسی آلمان‌ها حساب کرده بودم و سابقه‌ی افتتاحیه‌های شوکه‌کننده‌ی جام‌های قبل در ذهن‌ام بود که روی مساوی ژرمن‌ها شرط بستم. حالا با این نتیجه که عکس پیش‌بینی من است بلیت من سوخته است و باید برای مسابقه‌های بعدی طرحی محافظه‌کارانه دراندازم تا بل گشایشی شود و در نهایت مشتی بلیت سوخته روی دست‌ام نماند.