یادداشت های تنهایی

تا همین چند روز پیش نمی‌دانستم که ژان‌دانیل لافون، مستند‌ساز کانادایی، همسر فرماندار کل کانادا، میشل ژان، است. پریروزها در صفحه‌ی اول یکی از روزنامه‌ها عکس زوج هنرمند-سیاست‌مدار را به همراه مطلبی درباره‌ی آخرین اثر آقای کارگردان دیدم. آخرین مستند آقای کارگردان گویا درباره‌ی عبدالرحمان است: فردی که بیست و شش سال قبل وابسته‌ی فرهنگی سابق سفارت ایران را جایی در حوالی واشنگتن کشت. داستان که به گمان‌ام پیشتر دست‌مایه‌ی یکی از فیلم‌های محسن مخملباف هم بوده است امسال موضوع مستندی است با عنوان آمریکایی فراری: حقیقت درباره‌ی حسن. کارگردان فرانسوی‌الاصل کانادایی، آن‌چنان که خودش می‌گوید‌، بیشتر به دلایل وقوع آن قتل می‌پردازد. او می‌گوید «خیلی مهم است که بدانیم چطور ممکن است چنین کاری از مردی سیاه‌پوست، تحصیل‌کرده و بسیار زیرک که دارای ارزش‌های والایی است سر بزند. این مساله‌ی ما در دنیای امروز است.»
فیلم اما، آن‌چنان که به نظر می‌رسد، کمی لحن ضدآمریکایی دارد و به همین دلیل محافظه‌کاران کانادایی را که شهره‌اند به کاسه‌لیسی هم‌پالکی‌های آمریکایی‌شان برآشفته ‌است. حضرات به آقای کارگردان توصیه کرده‌اند که تا وقتی همسرش فرماندار کل کانادا است نباید فیلم بسازد، علی‌الخصوص فیلمی که آمریکا را به طریقی به نقد می‌کشد. جواب ژان‌دانیل لافون به هذیان‌های آقایان محافظه‌کار هم البته قابل پیش‌بینی است: «من یک شهروند آزاد در یک جامعه‌ی آزاد دموکرات هستم. »