گمان میکردم تنها کسی هستم که از رویکرد بعض اکابر این دنیای مجازی به وضع و حال اینروزهای ایران حرص میخورد. اما انگار «این مخالفت و مخالفت به خاطر مخالفت» حال دیگرانی را هم سخت دگرگون کرده است. امید معماریان که رویکرد مخالفخوانی و بددهنی را برنگزیده است و میداند «انگ چسباندن روش اولترا چپ های ایرانی بوده و هست» مستدل و منطقی مینویسد «برخی از دوستان داخل را رها می کنند، به آمریکا و کشورهای دیگر حمله میکنند، که جنگ فلان است و بهمان. دوستان ما، به بهانه اینکه مخالف جنگ هستند، چشم خود را بر مسائلی که داخل کشور است میبندند و یک صدا دائما میگویند که هیچ اقدامی برعلیه کشور نباید صورت بگیرد. من این تلاش را ستایش میکنم واگر توانی داشته باشم و بتوانم جای منشاء اثر باشم به همین دوستان میپیوندم. اما میتوان جور دیگری هم به موضوع نگاه کرد. اینکه رو کرد به مسئولان داخل کشور وبه آنها گفت برادران مراقب باشید که وضعیت چنین و چنان است.» امید خوب نشان میدهد تفاوت نگاهها را که به گمانام مستقیما به مدت زمان اقامت در خارج از ایران مربوط میشود؛ چه کسانی که دیرزمانی است مقیم ینگهدنیا هستند کمتر از ایران میدانند و بالطبع بیشتر رویکرد انتقادیشان سمت و سوی خارجی دارد. این رفقا البته وقتی به دام چپروی انتحاری میافتند همان میکنند که نومهاجرین را میآزارد؛ چنان دولت ایران را از معادلات و تحلیلها بیرون میگذارند نه انگار دولت فخیمه همهی قوانین و موازین بینالمللی را هرروز و هرروز به سخره میگیرد.
Friday 24 March 2006
Posted by
ahmadreza in
روزنامهی انقلابی
on Saturday 25 March 2006 at 3:39 am
البته به این خصائل رفقای اولترا چپ بایستی خاصیت ” زبان دراز” را هم اضافه کرد! رفقا که همیشه لیبرال های پراگماتیست را متهم به هزار و یک چیز می کنند اگر دقت کنی رفیق جان رفتارشان و نوشته هاشان صرفا در جواب و واکنش به فلان و بهمان چیز است. یعنی موضعی خلاق و نظریه پرداز و راهبر ندارند و تنها به مخالفت و واکنش زنده اند و اگر کسی کاری نکند که اینها نتوانند بهش گیر بدهند! فراموش می شوند و این تنها به دلیل فقدان دانش و ذهن خلاق است. البته اگر به نقدهاشان هم نگاه کنی کمترین اثری از تحلیل و نوشته علمی نمی یابی تنها پر از شعارهای ضد جنگ و ضد سرمایه داری و ضد … است! مانند اینکه فلانی چون گفته مردم ایران پشت دولت نیستند و اگر جنگ شود دفاع نمی کنند پس جنگ طلب است و وارث هیتلر! البته این دوستان رئوف دل ضد جنگ جوابی ندارند برای پرسش هایی از این دست: تاخیر ناتوی مدافع سرمایه داری در حمله و جنگ با صربستان و خلع میلوسوویچ که رفقا از منتقدان آن بودند منجر به مرگ ده ها هزار انسان در بوسنی و آلبانی گردید!