گاهی میان ضمیمههای پرملاط روزنامههای اینسوی اقیانوس گزارشها و مقالاتی پیدا میکنم که سخت روح و روانام را منقبض میکنند. آخرین این تحفهها گزارش تورنتواستار است از شهر در حال انفجار دوبی: شرح بلندپروازیهای شیوخی که حالا دیگر در راستهی مدرنیستها صاحب حجرهای هستند برای خودشان. وقت خواندن گزارش حس کردم، عليرغم نظر بعض رفقا، خیلی هم مهم نیست که شهری یا کشوری هویت فرهنگی داشته باشد؛ همين که اهالي دوبي ميتوانند در اين گوشهي پرآشوب دنيا در آرامش بنشينند و مدرنيسم به زعم ما توخاليشان را به رخ ما بکشند براي عاقبت به خير شدنشان کافي است. ادعاي فرهنگ و فلان و بهمان هم بماند براي ما که سفت و سخت چسبيدهايم به انتهاي صف کشورهاي دنياي چهارم!
پینوشت: وقت خواندن گزارش جایی دیدم که نویسنده لطف کرده و نوشته است خلیج فارس. خوشحال شدم: یکجور خوشحالی حقیر. دیگران سر به آسمان میسایند و من دلخوشام به اين که نويسندهي محترم حقام را نگذاشته است در کف با کفايت شيوخ امارات!
Sunday 26 February 2006
Posted by
ahmadreza in
شبانه
on Sunday 26 February 2006 at 8:14 am
آهنگ وبلاگت خوشگله مثه همیشه.