یادداشت های تنهایی

زمزمه هاي ده گانه يك ذهن پريشان - دوم
ترساي دوست داشتني، رفيق شوخ طبع مان، مي گويد «چرا نمي نويسي؟» مستاصل مانده ام كه چه جوابي بدهم كه هم او را مجاب كند و هم خودم را راضي. در عين حال نبايد آن سوي خط قرمزهاي سفت و سختي باشد كه تو تعريف كرده اي، قوانيني كه احتمالا براي بازگرداندن من به زندگي وضع شان كرده اي و يا شايد براي برقراري نوعي ارتباط مسالمت آميز ميان من و آنها كه به گمان من رجاله اند و لاغير. مي خواهم باز هم به نازنين پسر يادآوري كنم كه «اين دنياي به غايت بي رحم مجازي بي حضور من همان است كه در حضور نه چندان مجازي ام. اين دنيا آنچنان هم بي در و پيكر نيست كه با به روز نشدن يادداشت هاي تنهايي آب از آب تكان بخورد. ناسلامتي اين دنيا پدرخوانده اي دارد و مادرخوانده اي، گيرم كه پدرخوانده اش چند هفته پيش در ميان شورانگيزترين تشويق هاي لمپن هايي به شدت پست مدرن حمله كرده باشد به سيد خوابگرد و مادرخوانده اش با نوشتن خروار خروار ياداشت هاي آنچناني كه نظايرشان را احتمالا مي شود در كتاب هاي عشقي بازاري جستجو كرد خودش را ضميمه كرده باشد به كسي كه مقيم سرزمين آرزوهاي بي سر و ته است.» اما هرچه حساب و كتاب مي كنم مي بينم باز غرولندكنان مي گويي «با نصف عالم سر ستيز داري.»
پس بعد از كلي كلنجار با اين فكر بيمار كه اين روزها حول آن بخش از مهماني خداحافظي تاب مي خورد كه كوندرا مي نويسد «ياكوب مي دانست كه همه انسانها در نهان آرزوي مرگ كسي را دارند و فقط دو چيز مانع از متحقق كردن آرزويشان مي شود: ترس از مجازات و دردسرهاي عيني و واقعي ناشي از ارتكاب قتل. ياكوب مي دانست كه اگر هر آدمي در روي زمين قدرت مي داشت كه به گونه اي پنهاني و دامنه دار آدم بكشد، بشريت ظرف چند دقيقه نابود مي شد.» در جواب رفيق خوش زبان مان مي گويم «فعلا، مبهوت و سرگشته، مشغول تماشاي اتفاقات اين روزهاي زندگي ام هستم، اتفاقاتي كه همه را يا مي شود در رويا ديد يا در فيلم هاي باليوودي.» صدالبته بخشي از اتفاقات مذكور را مي شود در شعري از ماياكوفسكي هم جستجو كرد.
«عشقم را
مي برم
بر همه گذرگاههاي هزارخم
آن سان كه مي بردند حواريان
در گذشته هاي دور
بار پيامشان را.»