یادداشت های تنهایی

بديهي به نظر من مي رسد كه ادعايي است نه چندان دقيق اين ادعا كه روزهاي در حال گذار پرتلاطم ترين روزهاي زندگي نه چندان كوتاه بيست و هشت ساله ام هستند. من، از سر بدبيني يا واقع نگري، مي دانم «چرخ بازيگر از اين بازيچه ها بسيار دارد» و اطمينان دارم كه آن قدر چنته اش پر است كه مي تواند باز هم مات و مبهوت ام كند، آن قدر كه اين روزها كرده است. به گمان ام باز هم بايد همان نسخه آشنا را براي خودم تجويز كنم: يك سكوت كوتاه مدت براي از سر گذراندن شوك اين روزها كه اگر متلاطم ترين روزهاي زندگي ام لقب شان ندهم لااقل مي توانم از پرآشوب ترين ها بخوانم شان.