یادداشت های تنهایی

«در حالي كه بعضي ها پرچم اسراييل و آمريكا را به آتش مي كشيدند و تمثال رييس جمهور بوش را مي سوزاندند يك سخنران از طريق بلندگو نعره مي زد كه ما حمله آمريكا و انگليس عليه عراق را غير قانوني مي دانيم و آن را محكوم مي كنيم.»
«آريل شارون، نخست وزير اسراييل، در ملاقاتي با نمايندگان كنگره گفته است كه ليبي، ايران و سوريه بايستي از سلاح هاي اتمي دور نگه داشته شوند و معاون وزير خارجه، جان بولتون، به شارون پاسخ داده است كه نه تنها با ايران و سوريه بلكه با كره شمالي هم بايد اينچنين رفتار كرد. وزير دفاع اسراييل هم از دوستان آمريكايي اسراييل خواسته است تا براي جنگ عليه ايران پافشاري كنند.»
گمان مي كردم سكوت عاقلانه ترين سياست باشه براي ما در اين آشفته بازار، به دليل پياده شدن هزار هزار سرباز ورزيده آمريكايي و انگليسي در يك قدمي مرزهاي ايران و البته دستاويز بسيار مناسبي كه در جيب اونهاست به واسطه فعاليتهاي هسته اي و تحركات تروريستي ما. امروز اما ايمان بيشتري پيدا كردم به اين نظر، وقتي گزارش رويتر را ديدم و گذاشتم كنار مقاله هرالد تريبيون.