Tuesday 12 November 2002
Posted by
ahmadreza in
سیاهمشق
انگار نميشه بي تفاوت موند نسبت به عصيان بچه ها، اين خشم ناشي از نااميدي.
توده
توده كوچك
بي شمشير و بي گلوله مي جنگد
براي نان همه
براي نور و براي سرود.
در گلو پنهان مي كند
فريادهاي شادي و دردش را،
چرا كه اگر دهان بگشايد
صخره ها از هم بخواهد شكافت.