یادداشت های تنهایی

ایمیل‌های اشتباه دریافت کردن اتفاق چندان عجیبی نیست، آخرین ایمیل اشتباهی که گرفته‌ام اما، به دلیل موضوع خنده‌دار و البته لحن نامتعارف‌اش، کاملا منحصر‌به‌فرد و با‌نمک است.

«سلام جناب آقای طاهری
تهرانی هستم پدر عباس امید وارم که حال شما و خانواده محترمتان خوب باشد.جناب آقای طاهری ممکن است از شما خواهش کنم لطفأ نتیجه امتحانات عباس راکه امتحان داده بودند در چند ماه پیش از دانشگاه بپرسید و به به بنده اطلاع دهید لطفأ به کسی هم در مورد اینکه نتیجه اش چی شده است نفرمائید.

باتشکر تهرانی»

در کشوری که همجنس‌گرایی وجود ندارد، فقر وجود ندارد و همه خوشبختی را با گوشت و پوست و استخوان‌شان لمس کرده، می‌کنند و انشاالله تا زمان حضور حضرت حجت ولی‌عصر لمس خواهند کرد، البته که حرف زدن درباره‌ی ایدز در حکم براندازی است چه رسد به فعالیت کردن درباره‌ی این پدیده‌ی غربی که اساسا در ایران وجود خارجی ندارد. ایدز بین همین غربی‌های کون‌لخت رواج دارد؛ جامعه‌ی پاک و منزه ایران که مردمان اش در سایه‌ی الطاف آقا امام عصر و نماینده‌ی برحق‌اش در صحت و سلامت زندگی می‌کنند را با ایدز چه کار؟

رقص Jennifer Dallas و انرژی پایان‌ناپذیر Johan Hultqvist روی صحنه و البته همراهی نوازنده‌گان گروه و علی‌الخصوص آن نوازنده‌ی ساکسیفون که نام‌اش را نمی‌دانم، Mr. Something Something را تبدیل می‌کند به درمان هر درد بی‌درمان. Mr. Something Something شما را به رقص درمی‌آورند اما اصلا انتظار ترانه‌های دوزاری نداشته باشید.

در غربت مهاجرت است که شیرفهم می‌شوی: کوچک بودن دنیا افسانه نیست.

گمان می‌کنم، یا درست‌تر بگویم امیدوارم، نتیجه‌ی انتخاب شدن باراک اباما به ریاست‌جمهوری آمریکا گشایش فضای انتخاباتی ایران و اجازه‌ی حضور پررنگ‌تر میانه‌روها در صحنه‌ی انتخابات باشد. اساسا نمی‌دانم ربط دادن اجازه‌ی فعالیت گسترده‌تر میانه‌روها به روی کار آمدن دوباره‌ی دموکرات‌ها در آمریکا تا چه اندازه صحیح است. اما اگر این فرضیه درست باشد و البته در طول یک سال آینده محقق شود آن‌وقت توپ در زمین مردم ایران است که کسی را به مسند صدارت برکشند که از این فرصت طلایی، ریاست‌جمهوری ابامایی که اهل جنگ و براندازی به نظر نمی‌رسد، استفاده کند. اگر ابر و باد و مه و خورشید و فلک یاری کنند و فرصت دوباره‌ی یک انتخابات عادلانه در مقیاس جمهوری‌اسلامی برای مردم ایران فراهم شود، آیا مردم ایران، و علی‌الخصوص تحریم‌کننده‌گان انتخابات پیشین، آن‌قدر از همه‌ی آن‌چه در سه سال گذشته بر ایران رفته است درس گرفته‌اند که فرصت‌سوزی نکنند؟

در همین رابطه: آيا تراژدي كارتر و بازرگان تكرار مي شود؟ از محمد قوچانی

ره‌آورد جشنواره‌ی تیرگان

بدون عنوان اثر مهرداد شوقی

یک
دو
سه قطره نور
تاریکی فنجان زندگی را بس

گوینده‌ی آن دیالوگ‌ها دیگر در میان ما نیست.

دوست‌داشتنی‌ترین صحنه‌ی هامون به یاد خسرو شکیبایی که همیشه همان حمید هامون باقی ماند.

این عکس شاعرانه از مرد افغانی که بادکنک‌های رنگارنگ را حمل می‌کند اثر Emilio Morenatti عکاس AP است.

داستان ربودن‌اش در نوار غزه
بعض عکس‌های او در سایت AP

برای دختر موقرمز silver dollar room

کسی گفت
هرروز
وقت غروب آفتاب
پای آن اقاقی بی‌رمق
نبش چهارراه پایین
آغوش سردت را
به حراج می‌نشینی